The Creme Scene

Ngayong nagmamahal na ako muli,
mabuti't hindi ka pala katangitanging kaguapuhan.
Nakikita ko ang gewang ng iyong lakad sa kalsada
at tinutungo ng ulo ko ang kamusta.
Inaabot sa akin ng iyong magagaspang na kamay
ang aking sukli at nakakapagpasalamat ako.
Salamat.
At alam mo naman ako, kung saan-saan
pa rin tumutingin kapag naglalakad,
nawawala, ngunit kapag nakita ko na
ang malapad mong balikat, alam ko na
kung ako saan papunta. Nasaan ka?
At kung gabi, ang langit ng Los Banos
ang iyong maubang buhok. Narito ka.

Ngayong nagmamahal na ako muli,
naiintindihan ko si Buddha.
Hahahaha, baka hindi, pero minsan-- kapag
napapalibutan ako ng iyong piso sandosenang hitsura
kung may nakasuot ng iyong kamisetang maluwag
sa kuwelyo't kita ang mga buto sa leeg
o di kaya ng pantalon mong maluwag
na matagal nang wala sa uso
kapag kausap ko si Erwin tungkol sa pelikula,
o si Raymund tungkol sa kanta,
o nakikipag-inuman kina Jiro,
makipagpalitan ng libro ka Niel,
makipagtulaan kay Mark,
o di kaya'y sisinghot ng isang malalim
na hiningang umaasang isang atoma man lang
ng atmospera, sa litro-litro at galon-galon
nitong ating nilalanguyan, hangin man lang
magkasalo tayo muli,
naiisip ko: kay daling mahalin ang buong mundo,
magmahal ng walang pinipili't alinlangan
dahil hindi ka naman katangitanging kaguapuhan.
Kaya ko maupo sa ilalim ng puno habang umuulan,
at hindi tukso ang ahas kundi aninong masisilungan.
Ngayong nagmamahal na ako muli,
kaya kong mahalin ang buong mundo,
dahil mahla pa rin kita.

(pasensiya na sa catharsis ng ka-corny-han)

Gigising ako sa umaga
upang batiin kang kamusta,
pero hindi ka pala dito natulog.
Magbabasa ng balita upang
may mapag-usapan sa agahan pero
'di ka dito nag-almusal. Kakainin
ko pa ngayon ang niluto ko
para sa'yo. Sayang naman,
kaysa matapon- kaya lang
baka masabi mong tumataba na ako.
Magmamadali sa kanto, baka
makasabay ka pa sa bus pero
nauna ka na. Pagpasok,
magpapalawig ng pananaw
kung sakaling nais mong magkitang
-tangin tayo at magkasunduan
muli ngayon. Mag-aabang sa mensaheng
hindi ihahatid ng mga kawad na
sumasapot sa opisina. Uuwing bitin
-bitin ang balikat, bubuksan
ang pinto't sisigaw na nakauwi na
pero di ka pala dito nakatira. Araw-araw.

Itong kanyang lihim
sa sarili
ang aking aangkinin:
nunal sa likod,
may nakakaalam ba sa
'yo maliban sa akin?
Kung ipamumukha ka,
ay bahid; ngunit
dito sa sinag na dilaw
ng lansangang takot
sa magnanakaw at hosto-
mga liwanag na sinala
ng aking kurtina- mayroon
din akong nais sabihin:
may nunal ako sa dila-
sinungaling; sa tainga-
tsismoso; sa ari- malibog.
Kung aaminin ko man,
wala nang halaga
sa panahon nating
'di na batid
ang mga sawikain
ng mga ninuno. Pero,
ikaw na nunal niya
sa likod ay akin lang,
hindi ng lipunan
o kasaysayan kundi
ng aking mga nahihiyang
hakahaka.

How amazing
Rocking back and forth,
Those hollow eyes
Could still shout love and all.

As golden rays bring faint color
to faded hair;
As folded skins touch
in silent affair;
As feet interlock
and scarred nails share;
As smiles spark across faces in false teeth
here;
We only realize
How wasted youth
Could end happily
ever after.

Ngayong gabi, umaakyat papalangit
ang usok na akingbinubuga- baka
dahil 'di na ako marunong magdasal
kaya't binebenta ko na ang buhay
sa Marlboro upang mapasalangit
ang aking mga buntong hininga.
Ngunit, mauubusan din ng palusot,
at 'di magbabago ang usad ng oras.
Walang madadaanang eskinita,
na sakanyang pagkahaba-haba,
ay 'di makapagpapapadpad
sa ating pagwawalay. Pero,
kapag mamamaalam na,
masasandaliang mahahawakan
ang iyong kamay, at buhay na
ako hanggang bukas, hangga't batiin
muli ang umaga kung gaano ka kaganda.

May ginhawa sa pagbubuhat: mas madaling tanggapin
ang 'di kaya ng kalamnan kaysa sa 'di mapausad ng loob.
Iiyak ng balat ang 'di mailabas ng mata,
mamumuo sa kamiseta ang halatang hugis ng puso,
basa sa dibdib, ang di makapagsalitang saloobin.
Tiyak, na kung magpupursigi, may mapapala;
may patutunguhang panglabas na kagandahan
ang pagpapahirap sa sarili.

Ngayong gabi, ang kurtina
ang sasala sa pinilakang liwanag,
pero minsan ikaw--
maglalaro ang aninong hardin
sa aking dingding mula
sa hinabing bulaklak sa tela,
di katulad ng kumakailang naglaro
sa iyong mata ang pag-usbong
ng pelikula sa tabing ng sinema.
Isusulid ko ang mga salita;
hindi para magsala ng imahen
kundi upang makabuo ng larawan
na magbibigay ng kasaysayan.
Horror man o drama,
mas katatakutan ko ang wala ka
kaysa ang maging mag-isa.
Iba man ang lamig
nga kuwartong may bentilador
sa sinehang naglalapit ng mga balikat
at nagbibigay-baka-sakali sa kamay
na maghawak, gayun pa man:
minsan ikaw.

When we become fathers
I'll send postcard in remembrance
how rare this understanding
with smiling pictures of children
(although my Eve is yet to be taken
out from pieces of my rib cage)

like trophies,
they will make us proud
and make it easier to forget
   summer nights, beers
   (my cheeks took a light punch from your knuckles
   brimming with attention)
   late afternoons watching sunset
   the waves collapsing beneath our feet
   (your tales of virgins and sordid relationships)
   midday jokes
  morning miseries,
  (I tried a comforting hand over burdened shoulders)
 
In your room
I was Pistons and you were Mavericks
( I lose one against two)

They will fade like scars
though your number is in my phonebook
and we never really live so far apart

When we become fathers
I will never use your name
(In hope that you will also learn to develop
a little dislike in my name's discordance)

It will never be forgotten.

Hindi ko mabigyang kahulugan ang mga sulyap
na dadaplis lamang sa aking paningin at mabilis ibabaling.
Kinailangan kong matutunang mag-ipagbaliwala,
hindi na muli maghahanap ng hakahaka--
Hindi pa umaaraw hanggang sa mabiyak na ang luwad.

Ula'y bumuhos:
sa ilalim ng puno
hindi pa basa.

Hindi ko mapansin ang pagkunot ng noo
na magpapagitgit sa mga kilay at mawawalan ng kusot.
Kinailangan kong matutunang maipagbaliwala,
at magsakaling hindi totoo ang mga hakahaka
Hindi pa umuulan hanggang sa umakyat na ang tubig ilog.

Ula'y tumigil:
sa ilalim ng puno
tuloy pa'ng ulan

Kahapon kahapon kahapon,
nakita ko ang silver lining--
hindi pala pilak kundi puti,
parang bagong pridyider;
sa aking paglalakad pauwi,
maulan, mahangin
at kung kumilos ang abuhing ulap
parang nagbabantang kumulo
at pasilipsilip
ang mga puting ulap:
matingkad sa baunbaong sinag
mula sa ibang araw na lumipas.

Kanina kanina kanina,
nakita ko ang silver lining--
hindi pala pilak kundi puti,
sa itim niyang buhok
inayos upang mukhang bagong-gising
mauban pala nung hinangin
at kung kumilos nagiging abuhin ang ulo
parang may tinatagong kulo
ako'y pasulyap-sulyap,
namumuting labi
matingkad sa baunbaong alaala
mula sa ibang araw na lumipas.

How often should i miss "ti"
as often as you miss your tea
in the afternoon
how soon
the melody fades to blackest
surest
indespensable commencement of wandering
the effect of brain cells damage
slowly
dying
aching.

My favorite self-derogatory remark
is "fuck me"

then then then
as i watched your reflection in the oil scarred glass
your scarred lips
the indictment of a thousand forlorn seclusion
the longing of a sweet kiss
the damaging aftermath
when you did a dunk
near a basket full of wanderings
because the console is vibrating
and im left meandering
in a river of sweet deceptions
from my drunkenness.

If i knew you so well
would you talk to me still
with remarkable "sires"?

dati pa man, alam ko na
na ako'y pinanganak na kulang
ngunit kapag ako'y bihis
sa kung anu-anong aking pinagteterno
at nahuhuli ko ang hangin
sa pagitan ng tela at balat
isang baun-baong buhawi
saka lamang ako nabubuo

Sa gabing tag-ulan
Ang palakang 'di kita
siya'y huhuni

ako'y maglalakad sa pasilyo
sa kalsada, sa bangketa, sa hagdan
at hagdan at hagdan pa uli ng metro
sasakay ng jeep, ng bus, ng tren
tatayo, uupo, magtatrabaho
may tapang sa likod aking malambot na kalasag
may maskarang di tumatakip sa aking mukha
ngunit nang-aagaw ng tingin mula dito

sa karagatan
tago sa sinag-araw
isda'y lilipad

Uulan o aaraw, magkakapote at puruntong,
magbibitbit ng payong, magsusuot ng shades
isisilid sa plastik ang sapatos at medyas
magtatanggal ng kurbata, magbubukas ng kwelyo

Hay! init-lamig,
nanunuyo ang aking mga labi
lawayan man ay panandalian
lamang ang ginhawa--

Iimik o titikom, walang masabing 'di mali
magbabaon ng abiso, at ipamumukha
itatago ang pangangatuwiran sa kaplastikan
magsisikip nga lalamunan, nabilaukan sa salita

Hay! init-lamig
nanunuyo ang aking mga labi
magkasundo man lang ng panandalian
lamang na ang ginhawa

The propeller of the ship is humming.

The edge of the world is saffron.
close to the omen of a blind night
i searched for that piece of metal
(without actually looking)
unzipping the fly
(the other is busy air-crobating)
while keen is my observation of the sunset.

I can sense the air.
Standing near a ledge. In the ocean.
The breeze, like a ripple,
de-atomizes the chain of water
from the bladder.

Oppressive
the way your grin crept
like tiny legs of cockroaches on my arms
the underside;
(where the splash of Tokyo took refuge to de sanitize the smell of my early morning
disembowelment)
compared to your underside
supple when i accidentally brush
from your sofa.
You are on the bed

Married to the thought of bouncing
while dancing
to Mama Becks.

Si manang lolang kriminal, nasisingkit
ng sinag-araw sa pioneer, kung buhatin
ang kanyang takatak patakbo sa parak
na parating, nakangiti pa't bumubungisngis.
naisahan na naman niya ang batas.
Bawal kasi maghanapbuhay sa bangketa.
At nung bumili ako ng yosi't kendi-
combo ang marlboro at maxx, tatlong piso lang
sinkuwenta and tipid- nakuha pang pagalitan
akong nagtapon ng balat ng kendi sa kalsada.
Hipokrita, siya ngang nakakalat sa kalsada.
Si manag lolang kriminal, nanonognog
ng sinag-araw sa EDSA, unti-unti
akong pinapatay ng kanser sa baga,
alam niya mabuhay sa Phillip,
kesyo di mo nga naman kailangan
ng kendi kung kay tapang ng mentol
ng yosi. Sin cuenta din yun.

Tuborg sweating cold
numbness in my sense of touch
The Danish version of punk rock
is screaming Danish loud noises
in my ears
(the only cartilage free from piercings in this
hazy environment)
Over the counter
Malaysians screaming,
smoke in between fingers
jumping thumping
O swollen breasts

On my side
smoke in between fingers
Danish carrot top
whispers mexican on my hazy head

I was mexican too the other day.

I jerked my cerebrum yes while
The billiard balls made a clamor on collision
obedient to Newton's laws

I calculated the years left wandering shores
But i have forgotten my age.
Sometimes, i have no idea how i was even born.

O the effect of alcohol.
silver hairs.
The effect of danish scream
In a danish bar
In a danish soil
With the Danish crowd
skin to skin head banging.
(the only epithelial tissue free from needle googles
in this hazy environment).

Kapag kumikidlat sa boni,
parang blacklight lang, at bass
ng dumadagundong na sayawan
ang kulog. Hindi na ako
ang akong kung makasayaw
ay lango sa musika. Masikip
ang kurbata, at kung kumapit
ang manggas sa braso
ay hindi na maiangat ang braso.
Ito din ang mga braso
na nangako sa sando.
Ang salamin sa aking ilong
ang tumutuwid sa pagtingin
na nababanlag ng pagtatrabaho
at sa di pagkalango.
Kay hilig ko dati sa inuman,
kay dali kasing tumawa--
at walang paling
ang aking pagtingin.
Kung kumidlat sa boni,
parang kahapon lang, at ubo
ng dumadagundong na baga
ang kulog.

Blue is my favorite color at 15 minutes past 12 midnight.
In it,
the hems travel shorter from shoulder to waist
the fibers stretch like blue plastic rope in tension grip
with all due respect to white:
the pious light
of all eternity (my hands a zillion times shorter
wiping the ever affinitive peanut butter
whose sole interest is escaping
sandwiched between onto hungry biting).

If hunger is a worldwide problem
midnight is famine
and yesterday was a hunger-- a strike
but my blue outfit?
the hope that soddens the after grief.

Silence is my favorite music at 20 minute past twelve midnight,
with peanut butter and cheese
and a cup of milk.